حرکت در سطح

  • من را فرانسوی ببوس

    روايتی است از زير گلو تا پشت گردن که آيه هايش به خط نستعليق آمده اند. رنگ پريده از خواب های غمگين. شصت و يک سوره از تورات تنی. بخش شعرها به عنوان "من را فرانسوی ببوس" عاشقانه هايى ست همراه با واکنش های سياسی و اجتماعی. شعرها سايه هايی هستند، افتاده روی قبرها با تابوت های آماده، رو به درخت های خشک شده ، رو به آدم های خشک شده ، رو به آهن های به کار رفته در تن. بغلشان رفت به آغوش، بغلشان کنيد. بغلشان کنيد.

    • این برنامه شعر خوانی هوشنگ چالنگی POEM

      و گزارش این علف بی رنگ به همراه تو این گونه ست اگر این شب ست اگر این نسیم به همراه تو نواده ی خوابالود هم سیاهی ی تنها خود تویی بهین شب تنها که خود می سازی و آبها که در پای تو می خسبند رنگ می گیرد. .

    • گفتگوی رادیویی با رضا قاسمی

      غلطید به پهلوی راست. مدتی همینطور بی‌حرکت ماند؛ خیره به نور ملایمی که از پنجره رو به کوچه می‌آمد. دستش را از زیر لحاف بیرون آورد و چراغ را خاموش کرد. شانه‌هایش زیر لحاف تکان‌تکان می‌خورد

    • عدوی تو نیستم من، انکار توام

      ناما جعفری، شاعر ایرانی، در مجموعه‌ای با عنوان «تجمع در سلول انفرادی» کوشیده است تجربۀ پرورده و بالیده شدن اندیشه و عاطفۀ شاعران ایرانی را در برخورد به فرایافت پیکار مدنی نمایش دهد.

    • من یک ادوارد دست قیچی هستم ای تیم برتون لعنتی

      آدم به دوستی این موجودات عجیب، اما معصوم و صادق بیشتر می‌تواند اعتماد کند تا کسانی که پشت علاقه‌شان یک دنیا خودخواهی، منفعت‌طلبی و ریاکاری نهفته است. من ترجیح می‌دهم در آن قلعه گوتیک با ادوارد دست قیچی زندگی کنم، از رولت‌های گوشت سویینی تاد بخورم

    • چشمان کاملاً باز استنلی کوبریک

      هفت سال بعد، «کوبریک» فیلم تحسین‌برانگیز «غلاف تمام فلزی» را درباره جنگ ویتنام به‌تصویر کشید. آخرین فیلم این نابغه سینما در سال ۱۹۹۹ و با فاصله ۱۲ سال بعد از فیلم قبلی ساخته شد؛ «چشمان کاملا بسته» با بازی «تام کروز» و «نیکول کیدمن» که از جشنواره ونیز موفق به کسب جایزه شد.

۱۳۹۱ بهمن ۶, جمعه

اسطوره کیست؟

جان هینلز-پیش از آنکه به استوره‌های ایران بپردازیم، بهتر است درنگ کنیم و ماهیت واقعی استوره را مد نظر قرار دهیم. در زبان روزمره «استوره» در معنی «خیالی» و «غیرواقعی» به کار می‌رود و مشوق این کاربرد فرهنگ انگلیسی آکسفورد است که توصیف استوره را با این کلمات آغاز می‌کند: «روایتی که جنبه‌ی افسانه‌ای محض دارد…». این تلقی کاملاً گمراه‌کننده است و از آن چنین برمی‌آید که استوره‌ها را باید داستان‌های نیمه‌واقعی پنداشت که ممکن است راست یا دروغ باشند. اما منظور از «راست» دقیقاً‌ چیست؟ در داستان‌های استوره‌ای مهم نیست که داستان از نظر واقعیت صحیح باشد یا نه،‌ بلکه مفهوم و معنای اخلاقی آن اهمیت می‌یابد. آنچه در استوره‌ها مهم است، صحت تاریخی داستان‌ها نیست بلکه مفهومی است که برای معتقدان آن‌ها در بر دارد.

نقشی که استوره‌ها در دین دارند، آن‌ها را از حکایت‌ها متمایز می‌کند. آدمی می‌کوشد که در دین خویش شناختش را از خویشتن و طبیعت و محیط خود بیان کند. استوره‌ها که تفکرات انسان را درباره‌ی هستی روایت می‌کنند، قالب‌های تثبیت‌شده‌ای هستند که در آن‌ها آدمی می‌کوشد این شناخت را بیان دارد. استوره‌ی آفرینش بیش از آنکه رقیبی برای فرضیه‌های تکامل داروین باشد، از جهت در بر داشتن تفکراتی درباره‌ی ماهیت جهان و انسان یا خدا حائز اهمیت است. مثلاً استوره‌ای که درباره‌ی زاده‌شدن پیامبری یا منجی‌ای از دوشیزه‌ای باکره است، از نشر اینکه شرح تاریخی «عشق‌-‌زندگی» مادر باشد مهم نیست، بلکه بیش‌تر از جهت بیان مقامی که پیامبر یا منجی در نظر معتقدان خود دارد، دارای اهمیت است.

استوره‌ها تنها بیان تفکرات آدمی درباره‌ی مفهوم اساسی زندگی نیستند، بلکه منشورهایی هستند که انسان بر طبق آن‌ها زندگی می‌کند و می‌توانند توجیهی منطقی برای جامعه باشند. طرحی که جامعه بر آن استوار است،‌ اعتبار نهایی خود را از طریق تصورات استوره‌ای به دست ‌می‌آورد، چه این تصورات درباره‌ی حق خداداده‌ی شاهان در انگلستانِ دوران استوارت[۱] باشد یا طرح سه‌بخشی جامعه در نظر هندوایرانیان. خدایان بر طبق این نظر اخیر، جامعه را با ساختی سه‌لایه‌ای آفریده‌اند. دسته‌ای از مردمان روحانی، عده‌ای جنگجو و گروه سوم کشاورز آفریده شده‌اند. بنابراین، همه‌ی مردمان مرتبه‌ی خود را در زندگی مدسون اراده‌ی خدایان می‌دانستند. استوره‌ها هم‌چنین می‌توانند نقش اندرزها را در یک مجموعه‌ی اخلاقی والا داشته باشند و سرمشق‌هایی در اختیار بشر بگذارند که بر طبق آن‌ها زندگانی خویش را بسازد.

اما استوره‌ها به مراتب از داستان‌ها یا روایات نمادین محض بااهمیت‌تر هستند. چون استوره‌ها فعالیت قوای مافوق‌الطبیعه را بازگو می‌کنند و از این رو، تصور می‌شود که برخواندن آن‌ها در مناسک دینی موجب می‌شود که آن قوا آزاد یا دوباره فعال شود. همان‌گونه که مسیحیان اعتقاد دارند که با دوباره به نمایش درآوردن «شام آخرین»[۲] در مناسک عشای ربانی، مسیح را برای معتقدان حاضر می‌سازند. معتقدان به دین‌های دیگر نیز بر این باورند که با به نمایش درآوردن استوره‌ی آفرینش یا استوره‌ی قربانی انجامین که به دست منجی انجام خواهد گرفت، همان نیروی فعال در هنگام خلقت یا در پایان جهان برای مومنان حاضر می‌شود. از طریق استوره و مناسک اطمینان به حضور قدیسان حاصل می‌شود.

بنابراین استوره‌ها منشورهایی را در مورد رفتار اخلاقی و دینی به دست می‌دهند، عقاید را تبیین و تدوین می‌کنند و سرچشمه‌های قدرت مافوق‌الطبیعه هستند. از این رو هنگامی که ما بر استوره‌شناسی ایرانی نظر می‌اندازیم، صرفاً بر روایات تاریخی غیرواقعی یا بر اشعار زیبا و باستانی نمی‌نگریم، بلکه بر جهان‌بینی اصلی ایرانیان و دریافت آن از انسان و جامعه و خدا توجه می‌کنیم.

اگر بنا باشد استوره به عنوان نماد تاثیربخش باشد، باید اصطلاحات و صُور خیالی[۳] را به کار گیرد که برای شنوندگانش پرمعنی باشد. البته صورت دیگر این قضیه آن است که تصویرپردازی برای وابستگان به یک فرهنگِ دیگر چنان معنایی را ندارد. بنابراین در بازگویی استوره‌ها به صورت اصلی خود این خطر هست که ممکن است شخص خارجی آن عناصری را از آن بگیرد که برای او غریب می‌نماید و در نتیجه از بینش عمیقی که در ورای نمادها هست، غافل بماند. به سخنی دیگر، خوانندگان ممکن است به نماد توجه کنند و نه به آنچه موضوع نماد قرار گرفته است.
پی‌نوشت

[۱] Stuart: سلسله‌ای از سلاطین اسکاتلند و انگلستان. آغاز کار این خاندان از حدود سال ۱۱۶۰ میلادی در اسکاتلند بود. 

[۲] Last Supper

[3] Imagery: صور خیال، تصویربرداری.

برداشت از کتاب شناخت اساطیر ایران؛ نوشته جان هینلز، ترجمه ژاله آموزگار و احمد تفضلی

سرچشمه گرفته از هفت ودای

هیچ نظری موجود نیست:

پادکست سه پنج