حرکت در سطح

  • من را فرانسوی ببوس

    روايتی است از زير گلو تا پشت گردن که آيه هايش به خط نستعليق آمده اند. رنگ پريده از خواب های غمگين. شصت و يک سوره از تورات تنی. بخش شعرها به عنوان "من را فرانسوی ببوس" عاشقانه هايى ست همراه با واکنش های سياسی و اجتماعی. شعرها سايه هايی هستند، افتاده روی قبرها با تابوت های آماده، رو به درخت های خشک شده ، رو به آدم های خشک شده ، رو به آهن های به کار رفته در تن. بغلشان رفت به آغوش، بغلشان کنيد. بغلشان کنيد.

    • این برنامه شعر خوانی هوشنگ چالنگی POEM

      و گزارش این علف بی رنگ به همراه تو این گونه ست اگر این شب ست اگر این نسیم به همراه تو نواده ی خوابالود هم سیاهی ی تنها خود تویی بهین شب تنها که خود می سازی و آبها که در پای تو می خسبند رنگ می گیرد. .

    • گفتگوی رادیویی با رضا قاسمی

      رضا قاسمی، نویسنده‌ی شناخته شده و خالق آثاری چون "همنوایی شبانه ارکستر چوب‌ها"، این روزها دارد آخرین قصه خود را در فیس‌بوک منتشر می‌کند. او با ما از دغدغه‌های نویسنده‌ای می‌گوید که در زمانه فیس‌بوک می‌زید و می‌نویسد.

    • عدوی تو نیستم من، انکار توام

      ناما جعفری، شاعر بیست و هفت سالۀ ایرانی، در مجموعه‌ای با عنوان «تجمع در سلول انفرادی» کوشیده است تجربۀ پرورده و بالیده شدن اندیشه و عاطفۀ شاعران ایرانی را در برخورد به فرایافت پیکار مدنی نمایش دهد.

    • من یک ادوارد دست قیچی هستم ای تیم برتون لعنتی

      آدم به دوستی این موجودات عجیب، اما معصوم و صادق بیشتر می‌تواند اعتماد کند تا کسانی که پشت علاقه‌شان یک دنیا خودخواهی، منفعت‌طلبی و ریاکاری نهفته است. من ترجیح می‌دهم در آن قلعه گوتیک با ادوارد دست قیچی زندگی کنم، از رولت‌های گوشت سویینی تاد بخورم

    • چشمان کاملاً باز استنلی کوبریک

      هفت سال بعد، «کوبریک» فیلم تحسین‌برانگیز «غلاف تمام فلزی» را درباره جنگ ویتنام به‌تصویر کشید. آخرین فیلم این نابغه سینما در سال ۱۹۹۹ و با فاصله ۱۲ سال بعد از فیلم قبلی ساخته شد؛ «چشمان کاملا بسته» با بازی «تام کروز» و «نیکول کیدمن» که از جشنواره ونیز موفق به کسب جایزه شد.

۱۳۹۱ شهریور ۳۱, جمعه

دوست همه‌ی ما به احتضار افتاده است


برای تهیه‌ی کاغذ به «وزارت تبلیغات» رفتم. آن‌ها تنها کسانی هستند که کاغذ دارند. ساختمان بزرگی است که در آن کار فراوان می‌شود. از پشت باجه، دربان دلیل ملاقاتم را پرسید. گفتم که کاغذ و مداد با یک قلم می‌خواهم. جوابم را روی کاغذی با سرنوشته‌ی «دلیل ملاقات» نوشت. بعد درِ آسانسور را نشانم داد و گفت به طبقه‌ی سوم بروم. دیوارهای آسانسور شفاف نبود و همین باعث شد عرق از بناگوشم سرازیر شود. کارمندی مرا پذیرفت. مردی بود مؤدب و خندان که مرا مقابل خودش نشاند. از من پرسید چرا کاغذ و مداد می‌خواهم. گفتم که می‌خواهم تبلیغات بنویسم. توجهش به این قضیه جلب شد:
-         چه نوع تبلیغاتی؟-         می‌خواهم از خطرات تنهایی بنویسم.-         آیا می‌دانید تنهایی یعنی چه؟-         فکر می‌کنم بدانم.-         آیا خودتان آن را حس کرده‌اید؟-         نه.-         بسیار خب.
ده ورق کاغذ به من داد.
 میرا، کریستوفر فرانک، ترجمه‌ی لیلی گلستان، انتشارات بازتاب‌نگار

یکی از دوستانم دارد می‌میرد. سال‌ها باهاش نشست و برخاست داشته‌ام. اهل رفاقت است. اهل گشت و گذار. دلدار است. گوش به درددل است. مهربان است. به وقتش گوشَت را می‌گیرد می‌پیچاند. سر به زیر است. شوخ و شنگ است. نجیب است. نفس‌های آخرش را دارد می‌کشد. دوست نجیب من، کتاب. کی فکرش را می‌کرد روزی کتاب توی این سرزمین در حال احتضار باشد؟!
داستان ما و مرگ کتاب، یکی داستان است پُر آب چشم. در تمام این سال‌های اخیر، اهالی فرهنگ از وضعیت نابسامان فرهنگی گله داشته‌اند. ممیزی‌های بی‌در و پیکر، برخوردهای سلیقه‌ای با ناشران فرهنگی و بال و پر دادن به کتاب‌های خُرافی و کوچه‌ی حاج‌نایبی، نگاه کج‌اندیشانه و متوهمانه به جوایز ادبی و جشنواره‌های غیردولتی کتاب، و در آخر، حاکم شدن نگاه نظامی – پلیسی به کتاب و کتابخوان و کتابخوانی.
اما هیچ‌کدام از این سنگ‌های کَت و کلفت و بزرگ نتوانست اهالی بیچاره‌ی نشر را خانه‌نشین یا بیکار یا محتضر کند. این آدم‌ها، اغلب هوای هم را داشته‌اند. کتابت مشروط شده؟ این راه دررو است. مجوز نشرت را باطل کرد‌ه‌اند؟ بیا، کتاب‌های روی زمین‌مانده‌‌‌ات را من با مجوز نشرم در می‌آورم. توی نمایشگاه بهت غرفه نداده‌اند؟ خب، ما آدم‌ها می‌آییم در نمایشگاه کوچک فروشگاهت. نمایشگاه کتاب را می‌آوریم به خیابان. اِ؟ ویراستارت افتاده زندان؟ دست نگه می‌دارم، عجله‌ای ندارم برای انتشار کتاب. میرحسین کتاب جدید معرفی کرده؟ همه‌مان می‌شویم «وجدان بیدار»، تکانی می‌دهیم به این بازار سرخورده‌ی عبوس.
توی این سال‌ها، آدم‌های حوزه‌ی فرهنگ هی زخم خورده‌اند، هی زخم‌های هم را مرهم گذاشته‌‌اند، هی خندیده‌اند که درست می‌شود بابا، کار فرهنگی صد سال اولش سخت است، هی زیر بغل هم هندوانه گذاشته‌اند که ما عاشق این کاریم، و لابد در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز.
حالا اتفاق دیگری افتاده است. ترسناک است. آدم‌هایی که روزها و سال‌ها را کجدار و مریز پشت سر گذاشته‌اند و کسی نتوانسته از پا بیندازدشان، دارند می‌خورند زمین. دولتِ مدعی مدیریت جهان، بالاخره کار خودش را کرد. آهسته‌آهسته زخم زد، جای زخم را انگولک کرد، و حالا نشسته یک گوشه و دارد پوزخند می‌زند. غول «ممیزی» نتوانست نویسنده و شاعر و مترجم و ناشر را بخورد. این آدم‌های نازنین برنده شدند، رفتند مرحله‌ی بعد بازی. دیو «لغو مجوز» آمد جلو. یکی دو تا تنه زد، نتوانست. مگر می‌تواند؟ ما همه با هم هستیم. اژدهای دو سر بعدی حمله کرد. نترسیدند این آدم‌ها. آتش، گلستان شد.
بعضی‌ها هم خوشحال‌ بودند از این اوضاع: بگذار این آدم‌های «سازمخالف‌بزن» فرهنگی در منگنه بمانند. باید آن‌قدر فشارشان بدهیم که سودای تغییر از سرشان بیفتد. جانشان در بیاید و نفسشان به شماره بیفتد.
در این وانفسای اقتصادی، در این بلبشوی ارز و دلار، هر کس چوبی خورده است. صابون دلار به تن کی نخورده است؟ کف این صابون آن‌قدر زیاد است که چشم را می‌سوزانَد. اشک آدم را درمی‌آورد. این‌قدر این ماجرای تلخ ارز روی قیمت کاغذ وارداتی اثر گذاشته که من الان رویم نمی‌شود بگویم قیمت‌های جدید کتاب‌ها چه‌جوری شده. کسی مگر می‌خرد دیگر؟! کتابخوان‌های حرفه‌ای و کرم‌کتاب‌ها هم خریدشان کم شده، چه برسد به آن‌هایی که در نان شب هم مانده‌اند. حق دارند شاید. طرف پیش خودش فکر می‌کند دو تا دانه مرغ می‌خرم و شکم بچه‌هایم را سیر می‌کنم و تا آخر ماه سر می‌کنم، این کتابه باشد برای برج بعد. برج بعد. برج بعد. یکی می‌گفت: «مگر من حقوقم چقدر اضافه شده؟ چرا قیمت کتاب سه چهار برابر شده پس؟! چه‌جوری بخریم ما؟» آدم شرمنده می‌شود.
این روزها با هر کدام از اهالی نشر که صحبت می‌کنم، دارند از مرگ کتاب می‌گویند. انتشارات «م» می‌گوید فعلاً کتاب درنمی‌آوریم. آن یکی انتشاراتِ «م» که پنجاه شصت تا کارمند دارد، ناله می‌کند که این ماه حقوق این بچه‌ها را نمی‌توانم تأمین کنم. انتشارات «پ»، که همه‌اش کتاب‌های مرجع درست و حسابی دارد، می‌گوید دارد تعطیل می‌کند برود بنشیند کنج خانه. آن یکی می‌گوید بعد از عید مدام ضرر داده‌ایم. داریم کارمندها را تعدیل می‌کنیم.
حس می‌کنم آقای مدعی مدیریت جهان، نشسته یک گوشه، پا روی پا انداخته، دارد می‌خندد و کیف می‌کند و دندان‌هایش را نشانمان می‌دهد. اگر جز این بود، کاری می‌کرد. تکانی به خودش می‌داد. بسنده نمی‌کرد به «تشکیل کارگروه» و «گزارش کمیسیون فرهنگی مجلس». خبرها می‌گویند دولت برای واردات کالاها اولویت‌بندی کرده و بر اساس این اولویت بهشان ارز مرجع تخصیص می‌دهد. صنعت چاپ در اولویت پنجم است. بعد از کالایی مثل چوب «ام‌.دی‌.اف» قرار گرفته؛ یعنی می‌خواهم بگویم نگاه این دولت به کل قضیه‌ی فرهنگ این‌جوری است. چوب و تیر و تخته برایش اولویت دارد.
روزگاری ناشران خوشحال بودند که دولت یارانه‌ی کاغذ را قطع می‌کند، و به جایش عادلانه از ناشرها کتاب می‌خرد. خبر تلخ این‌که به دلیل نداشتن بودجه، این روزها وزارت ارشاد خرید کتاب‌ از ناشران را متوقف کرده و حتی بدهی‌ سال پیش وزارت ارشاد به ناشران هنوز پرداخت نشده است. آقای غول دارد کیف می‌کند، وگرنه کاری می‌کرد.
تصورش هم سخت است. توی کشوری زندگی کنی که ناشرهایش دست نگه داشته باشند. معلق باشند. تعلیق. کتاب مرده باشد. کتاب نباشد. توی دنیایی باشی بدون کتاب. این تصویر ویرانگر است. رعب‌آور است. دنیای بدون کتاب از آمدن زلزله هم بدتر است. مرگ کتاب، یعنی مرگ دسته‌جمعی آدم‌ها. دلم می‌خواهد این آتش زودتر گلستان شود.
 * از ابوسعید ابوالخیر است.
سرچشمه گرفته از ابر آبی
ارسال یک نظر

پادکست سه پنج

Google+ Followers

ضد سانسور

  • تمام کتاب های سلمان رشدی به فارسی

    آیات شیطانی. بچه های نیمه شب. شرم. هارون و دریای قصه ها.سلمان رشدی و حقیقت در ادبیات

  • عایشه بعد از پیغمبر

    .دانلود کتاب عایشه بعد از پیغمبر،کورت فریشلر ترجمۀ ذبیح الله منصوری

  • فیلم کشتار شصت و هفت

    در تابستان ۱۳۶۷ و تنها یک ماه پس از پایان جنگ هشت ساله با عراق آیت الله خمینی در نامه محرمانه ای فرمان قتل هزاران زندانی سیاسی را صادر کرد. این حادثه در تاریخ معاصر ایران به کشتار ۶۷ معروف شده است. این مستند نگاهی است به این جنایت هولناک.

  • در جستجوی زمان از دست رفته

    دانلود تمام جلد های در جستجوی زمان از دست رفته /مارسل پروست/ ترجمه مهدی سحابی

  • تاریخ طبری

    دانلود تاریخ طبری یا تاریخ الرسل و الملوک تالیف محمدبن جریر طبری ترجمۀ ابوالقاسم پاینده

  • از سیدضیاء تا بختیار

    دانلود از سیدضیاء تا بختیار نویسنده:مسعود بهنود

  • میراث انقلابی چه گوارا

    دانلود میراث انقلابی چه گوارا /اولیویه بزانسن، میشل لووی ترجمۀ نیکو پورورزان

  • فیلم کشتار شصت و هفت

    در تابستان ۱۳۶۷ و تنها یک ماه پس از پایان جنگ هشت ساله با عراق آیت الله خمینی در نامه محرمانه ای فرمان قتل هزاران زندانی سیاسی را صادر کرد. این حادثه در تاریخ معاصر ایران به کشتار ۶۷ معروف شده است. این مستند نگاهی است به این جنایت هولناک.

سه پنج در شبکه های اجتماعی