حرکت در سطح

  • من را فرانسوی ببوس

    روايتی است از زير گلو تا پشت گردن که آيه هايش به خط نستعليق آمده اند. رنگ پريده از خواب های غمگين. شصت و يک سوره از تورات تنی. بخش شعرها به عنوان "من را فرانسوی ببوس" عاشقانه هايى ست همراه با واکنش های سياسی و اجتماعی. شعرها سايه هايی هستند، افتاده روی قبرها با تابوت های آماده، رو به درخت های خشک شده ، رو به آدم های خشک شده ، رو به آهن های به کار رفته در تن. بغلشان رفت به آغوش، بغلشان کنيد. بغلشان کنيد.

    • این برنامه شعر خوانی هوشنگ چالنگی POEM

      و گزارش این علف بی رنگ به همراه تو این گونه ست اگر این شب ست اگر این نسیم به همراه تو نواده ی خوابالود هم سیاهی ی تنها خود تویی بهین شب تنها که خود می سازی و آبها که در پای تو می خسبند رنگ می گیرد. .

    • گفتگوی رادیویی با رضا قاسمی

      رضا قاسمی، نویسنده‌ی شناخته شده و خالق آثاری چون "همنوایی شبانه ارکستر چوب‌ها"، این روزها دارد آخرین قصه خود را در فیس‌بوک منتشر می‌کند. او با ما از دغدغه‌های نویسنده‌ای می‌گوید که در زمانه فیس‌بوک می‌زید و می‌نویسد.

    • عدوی تو نیستم من، انکار توام

      ناما جعفری، شاعر بیست و هفت سالۀ ایرانی، در مجموعه‌ای با عنوان «تجمع در سلول انفرادی» کوشیده است تجربۀ پرورده و بالیده شدن اندیشه و عاطفۀ شاعران ایرانی را در برخورد به فرایافت پیکار مدنی نمایش دهد.

    • من یک ادوارد دست قیچی هستم ای تیم برتون لعنتی

      آدم به دوستی این موجودات عجیب، اما معصوم و صادق بیشتر می‌تواند اعتماد کند تا کسانی که پشت علاقه‌شان یک دنیا خودخواهی، منفعت‌طلبی و ریاکاری نهفته است. من ترجیح می‌دهم در آن قلعه گوتیک با ادوارد دست قیچی زندگی کنم، از رولت‌های گوشت سویینی تاد بخورم

    • چشمان کاملاً باز استنلی کوبریک

      هفت سال بعد، «کوبریک» فیلم تحسین‌برانگیز «غلاف تمام فلزی» را درباره جنگ ویتنام به‌تصویر کشید. آخرین فیلم این نابغه سینما در سال ۱۹۹۹ و با فاصله ۱۲ سال بعد از فیلم قبلی ساخته شد؛ «چشمان کاملا بسته» با بازی «تام کروز» و «نیکول کیدمن» که از جشنواره ونیز موفق به کسب جایزه شد.

۱۳۹۰ تیر ۲۸, سه‌شنبه

هنر اعتراض و تاوان آن





میهن ـ قوام آرامون: هنگامی که بیش از ۸۰۰ هنرمند سینمای ایران، در جریان تبلیغات انتخاباتی سال ۸۸ از یک کاندیدای ریاست جمهوری حمایت کردند، نه مخالفان حکومتی دخالت هنرمندان در سیاست توانستند به این مساله خرده بگیرند و نه برخی از خود هنرمندان که همواره هنر را مردمی و جدا از سیاست می خوانند، به این نقش آفرینی، وصله سیاسی بودن را چسبیده می دیدند. دولتیان و روزنامه های طرفدار دولت، از آنجا که خود، سعی داشته و توانسته بودند تعدادی هرچند اندک از هنرمندان را در حمایت از کاندیدای محبوبشان، یعنی احمدی نژاد گرد آوردند؛ دیگر هنرمندان را خود فروخته و در خدمت منافع سیاسی و فرهنگی خطاب نمی کردند و هنرمندان همیشه سیاست گریز هم، حمایت از میر حسین موسوی را صرفا همراهی با مردم – نه عملی سیاسی- می پنداشتند. البته این همراهی ها اندکی بعد با حضور برخی از هنرمندان در اعتراضهای خیابانی و و مخالفت با دولت روی کار آمده هم ادامه داشت، تا زمانی که تهدیدات تلفنی و ای‌میلی شدت یافت و پس از مدتی اولین دستگیری ها در مورد برخی هنرمندان فعال در ستادهای تبلیغاتی موسوی صورت گرفت و رسما نیز اعلام شد؛ بازداشت‌ها مدت زمان طولانی طول نکشید به طوریکه دستگیری‌هایی که در مراسم یادبود ندا آقا سلطان نیز اتفاق افتاده بود به سرعت به آزادی هنرمندان ختم شد.
اولین مورد این دستگیری‌ها که به آزادی نیانجامید، بازداشت “جعفر پناهی” و “محمد رسول اف”، در هنگام ساخت فیلمی در رابطه با انتخابات و مردم بود که نه در خیابان، بلکه در منزل پناهی صورت می‌گرفت.
بعد از بازداشت طولانی آنان که به اعتصاب غذای پناهی انجامید و علی رغم تلاشهای بسیاری از فعالان هنری و سیاسی و نهاد های حقوق بشری در خارج از کشور، برای رهایی آن دو از بند؛ از سوی هنرمندان داخل کشور که تا مدتی قبل از آن به دنبال احقاق حقوق صنفی خود از طریق انتخابات و حمایت از کاندیدای مورد نظر بودند، هیچ تلاشی جهت حمایت از دو هم صنفی دربند گرفتار آمده ی خود صورت نگرفت و فقط، بیانه ای با امضای حدودا ۵۰ هنرمند مستقل و جوان کشور، در حمایت از آزادی آنان منتشر شد که از سوی دیگر اهالی سینما، مورد استقبال و تکثیر و تکثر امضاء، واقع نشد.
در حالی که پناهی و رسول اف همچنان در آمد و رفت بین زندان، خانه و دادگاه بودند؛ “مجتبی میر طهماسب” و “فاطمه معتمد آریا” نیز به تازه گی توانسته بودند بعد از چند سوال و جواب پس دادن، مجوز خروج از کشور را بدست آورند؛ هنرمندان غیر سینمایی دیگری چون “محمد رضا شجریان” و “شهرام ناظری”، از هنرمندان منتقد دولت، در بازگشت از سفرهای خارجی خود با بازجویی و ارعاب مواجه شدند و باز هم کسی نبود که از داخل به دفاع از حق نقد برای یک هنرمند، که همیشه و در تمام سرگذشت سپری شده از هنر در تاریخ همه جای جهان، بارزترین وجهه ی کاری هنر می باشد، بپردازد.
اینچنین شد که هنرمندی همچون “رامین پرچمی” که بعدها در جریان ادامه ی اعتراضات خیابانی در کنار مردم به خیابان آمده بود، سریع دستگیر شود و اندکی بعد همچون پناهی و رسول اف که احکام حبس و ممنوعیت کاری طولانی مدت برایشان صادر شده بود، او نیز به ۲ سال حبس محکوم شود این در حالی‌ است که خانه ی سینما به عنوان نهادی غیر دولتی، درگیر مساله ی بیمه کردن هنرمندان با دولت بود بنابراین  صدای اعتراضی از سوی هیچ هنرمند یا نهاد هنری غیر نیز به گوش نرسید و قوه ی قضاییه هم، دیگر احکامش را نمی شکاند و نیروهای امنیتی بدون آنکه این مساله رسانه ای شود به احضار و تهدید برخی سینماگران ادامه دادند.
“مهناز محمدی”، سینماگر مستند ساز که علی رغم بازجویی های متعدد، همچنان به نقد رفتار دولت، چه در خارج و چه در داخل کشور ادامه داده بود، در ماه اخیر بازداشت شد و علی رغم شرایط نامساعدی روحی ای که دارد و اطلاعاتی که بسیاری از دوستان و همکاران و هم‌صنفان وی از بیماری خاص او دارند؛ بازهم هیچ حرکتی جهت  درخواست آزادی او از جانب سینماگران و هم صنفی ها صورت نمی گیرد.
بازداشت و زندانی شدن “پگاه آهنگرانی”، بازیگر سینمای ایران که دستی هم در موسیقی و هم به تازه گی در فیلمسازی دارد و فرزند یک زوج منتقد کارگردان سینماست که از فعالان شناخته شده ی گروه مدافعان میر حسین موسوی و نیز اصلاح طلبان در انتخابات  نیز به شمار می‌آیند، آخرین مورد دستگیری هنرمندان سینمای ایران است.
اکنون نه انتخاباتی در کار است، نه تجمعات بعد از انتخابات و گفته می شود که نیروهای امنیتی به جهت اقدام وی برای ساخت فیلم و گزارش و نیز وجهه ی لحاظ شده ی انتقادی وی در نگاه و آثار ساخته شده و نشده اش؛ مورد بازجویی و سپس بازداشت قرار گرفته و این در حالی ست که بازهم هیچ حمایتی از سوی سینماگران آزادی و فضای باز هنری‌طلب در سینمای ایران، دیده نمی شود و تنها اخیرا چند مورد حمایت در جهت ایجاد کمپینی برای آزادی پگاه آهنگرانی در شبکه ی اجتماعی فیس بوک توسط برخی بازیگران در حال شکل گیری می باشد.
در روزهایی که بسیاری از هنرمندان، هنوز جز در مواردی استثنایی، سیاست را سیاست و هنر را صرفا هنر می دانند، چند هنرمند سینمای ایران در زندان  یا در انتظار زندان رفتن به سر می برند؛ یکی دیگر از آنها که مدتی پیش از ایران خارج شده، دلیل خروج خود از ایران را نه سیاسی، بلکه آن می داند که فقط می خواهد کار کند و دیگر در ایران شرایط کار برایش مهیا نبوده است.
“امید آهنگر”، بازیگر نقش “علی کوچولو” در سریال معروف تلویزیونی که در دهه ی ۶۰ خورشیدی پخش می شد و در خاطر بسیاری از کودکان و نوجوانان آن دوران مانده، در حالی آن خاطرات را با خود از ایران کنده و همراه با همسر بازیگر خود “نوشین خانی”، به کمپ پناهنده گی در کشور هلند برده، که سینمای ایران، هنوز نه در بین اصناف و نه در بین هنرمندان غیر سیاسی، نتوانسته به تعریف واضحی از “هنر مردمی بدون سیاست” و نیز “چگونگی دفاع سیاسی یا حتی غیر سیاسی از حقوق همکاران گرفتار شده توسط احکام سیاسی ” دست یابد.
ارسال یک نظر

پادکست سه پنج

Google+ Followers

ضد سانسور

  • تمام کتاب های سلمان رشدی به فارسی

    آیات شیطانی. بچه های نیمه شب. شرم. هارون و دریای قصه ها.سلمان رشدی و حقیقت در ادبیات

  • عایشه بعد از پیغمبر

    .دانلود کتاب عایشه بعد از پیغمبر،کورت فریشلر ترجمۀ ذبیح الله منصوری

  • فیلم کشتار شصت و هفت

    در تابستان ۱۳۶۷ و تنها یک ماه پس از پایان جنگ هشت ساله با عراق آیت الله خمینی در نامه محرمانه ای فرمان قتل هزاران زندانی سیاسی را صادر کرد. این حادثه در تاریخ معاصر ایران به کشتار ۶۷ معروف شده است. این مستند نگاهی است به این جنایت هولناک.

  • در جستجوی زمان از دست رفته

    دانلود تمام جلد های در جستجوی زمان از دست رفته /مارسل پروست/ ترجمه مهدی سحابی

  • تاریخ طبری

    دانلود تاریخ طبری یا تاریخ الرسل و الملوک تالیف محمدبن جریر طبری ترجمۀ ابوالقاسم پاینده

  • از سیدضیاء تا بختیار

    دانلود از سیدضیاء تا بختیار نویسنده:مسعود بهنود

  • میراث انقلابی چه گوارا

    دانلود میراث انقلابی چه گوارا /اولیویه بزانسن، میشل لووی ترجمۀ نیکو پورورزان

  • فیلم کشتار شصت و هفت

    در تابستان ۱۳۶۷ و تنها یک ماه پس از پایان جنگ هشت ساله با عراق آیت الله خمینی در نامه محرمانه ای فرمان قتل هزاران زندانی سیاسی را صادر کرد. این حادثه در تاریخ معاصر ایران به کشتار ۶۷ معروف شده است. این مستند نگاهی است به این جنایت هولناک.

سه پنج در شبکه های اجتماعی